Tedros Adhanom Ghebreyesus, de baas van de WHO, waarschuwt de wereld dat het virus zich de komende weken zal verspreiden.

Wel lekker slim dan om mogelijk besmette passagiers naar alle uithoeken van de wereld te laten vertrekken.

Terwijl de directeur van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), Tedros Adhanom Ghebreyesus, de wereld waarschuwt dat het hantavirus zich de komende weken “zal blijven verspreiden”, rijst er een ongemakkelijke vraag:

Is deze verspreiding een onvermijdelijk natuurverschijnsel, of het directe gevolg van een bewuste beleidskeuze?

De feiten rondom de evacuatie van het cruiseschip Hondius na de dodelijke uitbraak van het hantavirus (Andes-variant) zijn opmerkelijk. De WHO geeft toe dat dit specifieke virus een lange incubatietijd heeft (tot acht weken) en, in tegenstelling tot andere varianten, van mens op mens overdraagbaar is.

Ondanks deze kennis werd er niet gekozen voor een centrale quarantaine op een gecontroleerde locatie of een tijdelijk verblijf op een eiland.

In plaats daarvan mochten de passagiers uitvliegen naar alle uithoeken van de wereld. Hiermee heeft de WHO effectief de blauwdruk gecreëerd voor een wereldwijde verspreiding die ze nu zelf "voorspellen".

Hiermee is niet alleen een ‘Self-Fulfilling Prophecy’ gecreëerd maar zien we ook een patroon dat we eerder zagen:

Door potentieel besmette individuen wereldwijd te laten reizen, wordt het virus geografisch verspreid.

De WHO waarschuwt dat het virus op meerdere plaatsen zal opduiken.

Zodra deze gevallen inderdaad opduiken in steden als Londen, Amsterdam of New York, kan de status worden opgeschaald naar een "internationale noodsituatie".

Het stinkt, volgens velen, naar een scenario waarbij de autoriteiten de controle over de situatie bewust uit handen hebben gegeven om later met strengere maatregelen te kunnen ingrijpen.

Het hoofd van de WHO houdt de slag om de arm door te stellen dat "de situatie natuurlijk kan veranderen".

In de medische wereld is dit vaak codetaal voor: wacht tot we kunnen zeggen dat het virus gemuteerd is.

Als een virus dat normaal beperkt blijft tot nauw contact plotseling wordt gepresenteerd als "gemuteerd en zeer besmettelijk", is de weg vrij voor een nieuwe ronde van wereldwijde beperkingen, vaccinatieprogramma's en de verdere uitrol van digitale controlesystemen.

De officiële lezing zal zijn dat een massale quarantaine "juridisch onhaalbaar" of "economisch te belastend" was.

Maar deze logica rammelt aan alle kanten. Als de volksgezondheid werkelijk de hoogste prioriteit heeft, is het laten vliegen van potentiële dragers van een dodelijk virus simpelweg verwijtbare nalatigheid.

Het handelen rond de Hondius roept de vraag op of de WHO een uitbraak probeert te bezweren, of dat ze juist een klimaat van constante dreiging in stand houdt.

Door de meest logische veiligheidsmaatregel — strikte lokale quarantaine — over te slaan, heeft de WHO de deuren opengezet voor een verspreiding die ze nu met een waarschuwende vinger aankondigt.