Het is bijna niet meer bij te houden hoe vaak de overheid ons de laatste tijd waarschuwt voor naderend onheil.

We moeten een noodpakket in huis halen om de eerste 72 uur na een ramp te overleven.

Of het nu gaat om de herhaalde oproepen van minister David van Weel, waarschuwingen van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), of de aanhoudende Denk Vooruit-campagnes: de boodschap is angstaanjagend consistent.

We moeten een noodpakket in huis halen om de eerste 72 uur na een ramp te overlevingen.

Extreem weer, stroringen en cyberaanvallen: vanaf vandaag start de herhaalcampagne Denk vooruit. Door je goed voor te bereiden, kun je jezelf én anderen helpen bij een noodsituatie.

Hoe je jezelf kunt voorbereiden?
Dat lees je hier ⤵️https://t.co/OShLzZvDCS pic.twitter.com/qUaepizXb4

— David van Weel (@ministerjenv) June 15, 2026

De hoge frequentie van deze waarschuwingen begint inmiddels te knagen aan het publieke sentiment. Het voelt haast alsof de overheid voorkennis heeft; alsof er achter de schermen een scenario klaarligt dat ieder moment werkelijkheid kan worden.

Maar wat misschien nog wel meer wringt dan de constante stroom aan waarschuwingen, is het blinde geloof in die magische grens van 72 uur.

Want laten we eerlijk zijn: die drie dagen zijn in het scenario van een échte crisis een gevaarlijke illusie.

Na drie dagen begint de ellende pas

Het idee achter de 72-uursregel is dat de overheid en hulpdiensten drie dagen nodig hebben om de boel weer op de rit te krijgen, of in ieder geval een grootschalige hulpverlening op gang te brengen. Maar wie realistisch naar een moderne maatschappij kijkt, weet dat de echte ellende na die 72 uur pas écht begint.

Mocht er een grootschalige cyberaanval of een totale stroomuitval (blackout) plaatsvinden, dan lost dat zich niet zomaar in een weekendje op. Het is volstrekt aannemelijk dat het herstellen van complexe, interconnected infrastructuren weken—zo niet maanden—kan duren.

Als na 72 uur het noodrantsoen op is, de batterijen van de zaklamp leeg zijn en de primaire oorzaak van de crisis is nog lang niet verholpen, wat doe je dan?

Dan begint de logistieke en maatschappelijke chaos pas écht.

De overheid communiceert alsof de finishlijn na drie dagen ligt, terwijl dat in werkelijkheid pas de startstreep van een langdurig probleem is.

Het echte zwaartepunt: Drinkwater

Binnen de kortste keren verschuift de prioriteit bij elke langdurige crisis naar de absolute basis van het menselijk overleven. En daar ligt het grootste pijnpunt waar de overheid verrassend makkelijk overheen stapt: drinkwater.

Zonder stroom vallen de waterpompen binnen mum van tijd stil. De drie liter water per persoon per dag die de overheid adviseert voor je noodpakket, is leuk voor driemaal 24 uur. Maar wat als de crisis twee weken duurt?

Een gemiddeld gezin sleept niet zomaar honderd liter flessenwater mee naar de zolder. Water is zwaar, neemt enorm veel ruimte in en raakt snel op.

Als de overheid werkelijk wil dat burgers zelfredzaam zijn tijdens een langdurige crisis, moeten we stoppen met het adviseren van pleisters (zoals een handvol batterijen en een paar blikken knakworsten) voor een gapende wond. We moeten kijken naar systemen die de afhankelijkheid van het centrale netwerk écht doorbreken.

Neem bijvoorbeeld het Phoenix watersysteem (of vergelijkbare geavanceerde, decentrale waterzuiveringssystemen). Dit soort systemen stelt huishoudens in staat om onbeperkt regenwater of oppervlaktewater te filteren tot betrouwbaar drinkwater, zónder dat daar elektriciteit van het net voor nodig is.

Als de overheid écht gelooft in haar eigen doemscenario's, zou het verplichten of zwaar subsidiëren van dit soort systemen een logischere stap zijn dan het telkens herhalen van dezelfde oppervlakkige waarschuwingen.

De overheid maakt ons zenuwachtig met een overvloed aan waarschuwingen, maar biedt vervolgens een schijnoplossing.

De 72-uur-grens is een bureaucreatie, bedoeld om de eigen verantwoordelijkheid van de staat tijdelijk af te wenden, niet om de burger écht door een langdurige crisis te loodsen.

Het wordt tijd voor een eerlijk verhaal: áls er iets gebeurt, duurt het waarschijnlijk veel langer dan drie dagen.

En in dat scenario heb je niets aan een overheidssite die zegt dat je 'goed voorbereid' bent met een paar flessen water in de bezemkast.