rsz biefstuk etenSojabonen en krekels moeten er volgens het WEF voor zorgen dat wij nog lang en waarschijnlijk niet zo gelukkig zullen leven.

Maar wat gebeurt er als je het dwingende advies van het WEF (Voedingscentrum) naast je neer legt en je gaat voor de schijf van één: vlees?


In februari 1928 liep de Canadese poolreiziger Vilhjalmur Stefansson het Bellevue Hospital in New York binnen. Daar kondigde hij aan een commissie van vooraanstaande artsen aan dat hij en zijn collega, Karsten Anderson, het komende jaar op niets anders dan vlees zouden leven.

Alles zou gebeuren onder direct medisch toezicht; de artsen mochten meten wat ze maar wilden.

De commissie was opgetogen. Ze stonden op het punt om te zien hoe een man zelfmoord zou plegen in de naam van de wetenschap.

Stefansson had elf jaar in het noordpoolgebied doorgebracht tussen de Inuit. Hij had gegeten wat zij aten: vlees en vet van kariboes, zeehonden en vis. Effectief was er al die tijd geen plantje aan te pas gekomen.

Hij was niet doodgegaan. Hij had geen scheurbuik gekregen. Sterker nog, hij was kerngezond gebleven. Maar toen hij terugkeerde naar de bewoonde wereld, geloofde niemand hem.

Dus stelde hij zichzelf beschikbaar als experiment.

De commissie bestond uit de meest prominente voedingsonderzoekers van die tijd. Naar eigen zeggen verwachtten zij dat Stefansson binnen enkele weken scheurbuik zou krijgen, binnen enkele maanden nierbeschadiging zou oplopen en in de loop van het jaar volledig lichamelijk zou instorten.

Stefansson en Anderson brachten het jaar door met het eten van rundvlees, lamsvlees, kalfsvlees, varkensvlees, kip en af en toe vis. Ze aten het vet samen met het magere vlees, in ongeveer dezelfde verhoudingen als een Arctische zeehond – wat betekent: extreem vet. Ze aten organen. Ze aten merg.

Ze dronken water en koffie. Geen groenten, geen fruit, geen granen, geen suiker.

Aan het eind van het jaar verkeerden beide mannen in een betere gezondheid dan aan het begin.

Geen scheurbuik. Geen nierbeschadiging. Geen vitaminegebrek. Stefanssons bloeddruk was licht gedaald. Zijn cholesterol was licht gedaald. Hij was wat gewicht verloren en rapporteerde dat hij zich in jaren niet zo goed had gevoeld. De commissie publiceerde de resultaten in 1930 in het Journal of Biological Chemistry.

Er was één korte periode in het begin waarin de toezichthoudende artsen, in een poging om te helpen, Stefansson alleen mager vlees gaven zonder voldoende vet. Hij ontwikkelde onmiddellijk symptomen die door de prairie-indianen "konijnenhonger" (rabbit starvation) werden genoemd: misselijkheid, zwakte en het gevoel onverzadigbaar te zijn.

Hij legde het probleem beleefd uit. De commissie paste, enigszins beschaamd, de vetratio aan. De symptomen verdwenen binnen 48 uur en kwamen nooit meer terug.

Dit experiment was de meest zuivere test van de hypothese dat mensen plantaardig voedsel nodig hebben om te overleven. Het werd uitgevoerd onder ziekenhuistoezicht, door sceptici die verwachtten dat het proefkonijn zou falen.

Het proefkonijn faalde niet.

Het proefkonijn bloeide op.

Bijna niemand heeft ooit van dit onderzoek gehoord.

Het staat niet in de studieboeken. Het staat niet in de voedingsrichtlijnen. Het wordt niet genoemd door voedingsdeskundigen die vol zelfvertrouwen beweren dat een gevarieerd dieet met alle voedselgroepen essentieel is voor de menselijke gezondheid – ondanks het bestaan van een jaar lang experiment onder medisch toezicht dat bijna een eeuw geleden het tegendeel bewees.

Wanneer de gegevens niet overeenkomen met het model, heb je twee opties: het model herzien, of de gegevens negeren en hopen dat niemand ze opmerkt.

Wij kozen voor optie twee.

Het wetenschappelijke rapport ligt nog steeds in de bibliotheek.

Wachtend op optie één.