Is niet alles al gezegd, beschreven, gedeeld, bekritiseerd, gesitueerd, geëxternaliseerd, genegeerd ?

Wat valt er nog veel te ontdekken, zeggen, beschrijven, delen, kritiseren, situeren, geïnternaliseerd, toe te staan !

Gisteren liepen we langs het Zwin en viel me in dat er niets te zeggen of bereiken is. Dat gaf een sereen gevoel van hier en nu zijn. Iets wat zal lijken op wat Tolle, als een der laatste visionairs in een lange rij, zo duidelijk heeft beschreven.

Binnen het traditionele [onderscheid makend] subject-object denken, lijken het paradoxen, woordenspelletjes voor pseudogoeroes. Binnen wat ik begrijp van non-duale leringen is het logisch, makkelijk, fris en vrolijk.

Die leringen zeggen nl: de wereld waarin subject ('ik') en object ('jij', 'het', 'hullie', enz) zich voordoen zijn stukjes van, ehh, het Veld (om precies te zijn: 'holografische stukjes', waarin alles, alles, alles in elk stukje hoe klein ook aanwezig is).

'Het Veld' =, tijd, ruimte, energie en wordt om. ook wel God, evolutionaire impuls, eenheidsbewustzijn genoemd. Alles zit er standaard in; er zijn geen accessoires buiten het Veld verkrijgbaar. Binnen het Veld bestaat alles al en valt er daarom niets te doen of bereiken.

En nu wordt het spannend: tegelijkertijd valt er h e e l v e e l te bereiken in de mate dat iemand zich realiseert dat die 'ander' een andere vorm is van hemzelf. En dat die andere vorm vaak op allerlei manieren lijdt.

Ik ben het Veld, hij is het Veld; ik doe mijn ding, hij doet zijn ding; ik heb mijn perspectief, hij heeft zijn perspectief; mijn linkerarm draagt 10 kilo broodjes, mijn rechterarm wil daar wel 5 kilo van overnemen; ik heb een miljoen op de bank staan, de buurman kan niet slapen door zijn financiële zorgen; ik wil een nieuwe gsm; kinderen in Ivoorkust wagen hun leven voor de zeldzame metalen voor die hebbedingen.

In het traditionele denken stapelen de onoplosbare problemen zich op en worden erger, omdat ze met traditionele denkwijzen worden aangepakt. In het non-duale denken zijn de problemen kansen om me/je/ons/hullie te ontwikkelen, te verbinden, te waarderen van wat er is, gewaardeerd te worden om wie we zijn (op z'n minst een geinig stukje van het Veld) en uiteindelijk te leven in liefde, vertrouwen, vrijwillige eenvoud en inderdaad sereniteit.

Hoe: stop met kranten, tv en andere kletsverhalen, zet alles en iedereen tussen aanhalingstekens, ervaar aarde, water, lucht en vuur, neem risico's in het volgen van je hart, speel het (duale) spel met verve (door het Veld in gedachten te houden), wees steeds vaker stil. Wat ons brengt bij Zen in het Zwin: de ingrediënten voor 'hoe' zijn hier in verdichte mate aanwezig (zoals overal, for the eye of the beholder)

Een zeldzame zon, een drukbevaren zee, duindoornstruiken, bolderkarren met kinderen, boeken, handdoeken en schepjes, fiesttochtjes 's morgens vroeg naar locale winkels met als enige biologische producten pompoen- en championsoep van Unox. Precies de requisieten die we nodig hebben voor een succesvolle ascensie.